Astry bylinowe

Astry bylinowe
Jesienią, gdy większość roślin kończy kwitnienie a ogrody zaczynają pustoszeć, zakwitają astry i rozweselają nasze ogrody odcieniami fioletu, różu i czerwieni. Ich grecka nazwa oznaczająca gwiazdę, w pełni oddaje urodę tych kwiatów. Błyszcząc w ogrodach niezliczoną ilością kwiatów o żółtych środkach w całej gamie błękitu, fioletów, różów i czerwieni. Te niezwykle wytrzymałe i łatwe w uprawie kwiaty z pewnością będą znakomite dla początkujących ogrodników.

Astry doskonale komponują się z innymi roślinami, warto, więc sadzić je w dużych ilościach. Spośród niezwykłej różnorodności odmian z pewnością dobierzemy takie, które będą pasować do każdego ogrodu.

Wszystkie gatunki astrów wymagają stanowisk słonecznych i przewiewnych. Idealne są gleby przepuszczalne, żyzne i wilgotne. Zadbajmy o podlewanie i właściwe nawożenie, na suchym i ubogim podłożu rośliny szybko stracą dolne liście.
Wszystkie gatunki, poza astrem Frikarta, są w pełni mrozoodporne. Nie zapomnijmy jednak o ich zimowym okryciu.
Astry stanowią obszerny, zawierający ponad 600 gatunków rodzaj. I choć niektóre z nich kwitną już od wiosny, szczególnie gatunki niskie, najlepiej nadające się do ogrodów skalnych, to najczęściej uprawiane bywają jednak gatunki rozkwitające jesienią. Koszyczki astrów jesiennych bywają na ogół mniejsze niż astrów wiosennych, które to najczęściej bywają większe i bardziej rozgałęzione. Niskie odmiany astrów krzaczastych wykorzystywać można jako obwódki rabat, czy rośliny okrywowe. Wyższe odmiany mogą tworzyć środkowe piętro lub rosnąć z tyłu rabaty bylinowej.

Astry jesienne rozmnażamy głównie przez podział i sadzonkowanie. Otrzymywane z nasion osobniki są na ogół słabe i wybujałe. Szczególnie szybko rozrastają się astry nowobelgijskie. By rosły bujnie i obficie kwitły, astry wymagać będą od nas dzielenia ich, co dwa, trzy lata. Rzadziej dzielić możemy astry nowoangielskie.

Do najczęstszych chorób atakujących astry zaliczyć można porażenie mączniakiem prawdziwym i wirticyliozą, a stosowane zabiegi ochronne rzadko, kiedy przynoszą pozytywne rezultaty. Chcąc zmniejszyć ryzyko infekcji, zapewnijmy dobrą cyrkulacje powietrza pomiędzy poszczególnymi kępami, a sadząc rośliny pamiętajmy o zachowaniu odpowiednio dużych odległości między kępami. Zbyt gęsto rosnące okazy trzeba prześwietlać, usuwając część pędów.

Podczas wzrostu astrów niezbędne jest ich regularne dokarmianie nawozami wieloskładnikowymi z przewagą potasu, przy jednoczesnej uwadze, iż nadmiar azotu pogarsza jakość kwiatostanów. W okresie intensywnego wzrostu roślin pamiętajmy o regularnym i obfitym podlewaniu. Przedwcześnie zdrewniałe łodygi słabo się, bowiem wydłużają, obniżając jakość pędów kwiatostanowych.

Aster karłowaty
Jednym z najważniejszych gatunków jest aster karłowaty – Aster dumosus, dorastający do 20-70 centymetrów. Jego niebieskie, czasem białe, fiołkowe, różowe, ale i karminowe kwiaty rozkwitają od sierpnia do września. Tworząc obok zwartych kęp rozłogi korzeniowe, dość szybko rozprzestrzeniają się kosztem słabszych sąsiadów. Aster dumosus jest prześliczną rośliną małych rabat, obwódek, ogrodów skalnych. Idealnie znosi słońce, względną suszę, pomijając okresy kwitnienia, kiedy to wzrasta jego zapotrzebowanie na wodę.

Aster amellus to osiągający 50-70 centymetrów wysokości rozkwitający na przełomie sierpnia i września kuzyn astra karłowatego. Jego niebiesko-fioletowe oraz różowe kwiaty mają średnicę 4-7 centymetrów. Idealny na stanowiska podobne do warunków ojczystych – środkowo i południowo–wschodniej Europy. Doskonale znosi przedłużające się okresy suszy. Przesadzając go trzeba pamiętać o przesadzaniu go z dość dużą bryłą ziemi. Rozmnażanie jest trudne, podział mało opłacalny, sadzonki słabo ukorzeniające się, rośliny otrzymane z nasion zbyt słabe. Amatorom polecamy, więc zakup gotowych roślin.

Astry nowoangielskie, wysokie, dorastający nawet do 150 centymetrów, łatwo można rozpoznać po jasnozielonych, wąskich liściach oraz sztywnych łodygach pokrytych szorstkimi włoskami. Ich wysokość nie idzie jednak w parze z wielkością rozkwitających na przełomie września i października kwiatów. Charakterystyczną cechą kwiatów jest zamykanie się ich wieczorami i w deszczu. Astry nowoangielskie nie tworzą rozłogów, można je, zatem z powodzeniem sadzić obok innych bylin bez obaw o ich dominacje. Rzadziej niż aster karłowaty porażana przez choroby. Tracąc dość szybko dolne liście wymaga sadzenia z niskimi, dobrze ulistnionymi roślinami. Wśród odmian tej grupy do najpiękniejszych należą: różowoczerwony „Andenken an Alma Pötchke”, ciemnofioletowy „Barr's Blue”, czy czerwony „Septemberrubin”.

Odznaczający się bogactwem gamy kolorów kwiatów Aster nowobelgijski mimo troszeczkę niższego wzrostu, ma jednak skłonność do pokładania się i pochylania. Rosnąc bujnie często dziczeje. Wymaga stanowiska wilgotnego i świeżego, wilgotnego powietrza. Idealny na górskie gleby. Spośród odmian na uwagę zasługują: ciemnoniebieski „Little Blue Boy”, jasnoniebieska „Marie Ballad”, karminowa „Patricia Ballad”, jasnofioletowa „Royal Blue”, oraz biała „White Ladies”.
Wysokie odmiany astrów nowoangielskich i nowobelgijskich wymagać będą od nas podwiązywania.
Na podstawie: www.projektoskop.pl
Opracował: e-ogrody.com
2009-05-28 14:56